اولين كوشش‎هاي بزرگ مقياس براي پيوند دادن شبكه ‎ها در دهه 1960 در وزارت دفاع آمريكا صورت گرفت، ولي در سال 1973 بود كه ايدة اتصال شبكه‎ هاي نامتجانس به وسيله يك پروتكل مشترك در لاية سوم ارتباطي، و به طريق ارسال بسته ه‎ا در كنفرانسي در انگلستان توسط دو محقق امريكايي، وينتن سرف و رابرت كان مطرح گرديد. در سال بعد، يعني درست سي سال پيش، مقالة حاوي اين پروتكل دريك نشرية علمي ظاهر شد. طي اين سي سال، جامعه علمي و متخصصاني كه تحقيقاتشان علني و متكي بر منابع باز و غيرانحصاري است همواره پيشگام تحول و پيشرفت در فناوري اينترنت بوده ‎اند. اين روحية حاكم بر اينترنت تضمين كنندة تصميم ‎گير‎ي‎هاي بخردانه، مستحكم و پايدار بوده است. تعداد سازمان‎ها و جوامعي كه به نحوي بر اينترنت اثر گذارند (سواي دولت‎ها و مراكز ويژة كشوري) شايد نزديك به صد باشد، كه بعضي صرفاً به امور اينترنت اشتغال دارند، مانند ستاد مهندسي اينترنت (IETF)، و بعضي ديگر سازمان‎هاي جداگانه‎اي هستند كه در بعضي امور با اينترنت ارتباط پيدا مي‎كنند، مانند سازمان جهاني مالكيت فكري (WIPO). اكثر سازمان‎هاي نوع اول قايل به مرزهاي جغرافيايي و سياسي نيستند، بسياري عضوگيري رسمي ندارند و روش تعامل ميان افراد فعال در آن‎ها استفاده از پست الكترونيك گروهي است. به اين ترتيب در بسياري از اين گروه‎ها امكان مشاركت در پيشبرد بحث‎ها و پروژه ‎ها و اثرگذاري بدون حضور فيزيكي فراهم است. در سازمان‎هايي كه اساساً مستقل از اينترنت هستند، شرايط عضويت و فعاليت را ضوابط سازمان تعيين مي‎كند. در مجامع بين‎الدولي، معمولاً فقط نمايندگان دولت‎هاي عضو حضور دارند.به طور كلي مي‎توان چهار نوع تشكل دست‎اندركار اينترنت يا اثرگذار بر آن تشخيص داد: تشكل‎هاي غيررسمي غيردولتي، تشكل‎هاي رسمي – غيردولتي، تشكل‎هاي بين‎الدولي عمومي، و تشكل‎هاي بين‎الدولي با عضويت محدود. در اين بخش به نقش اين چهار گروه مي‎پردازيم و در هر گروه مهمترين تجمع‎ها را معرفي مي‎كنيم. لازم به ذکر است که ايده اصلي نگاه به اين تشکلها را استاد گرانقدر آقاي دکتر شهشهاني طي پروژه اي تحقيقاتي ارائه نمودند. بخش عمده اي از مطالب ارائه شده متعلق به اين استاد گرانقدر ميباشد. مديريان